Import UK 2014 dag 4

Voor dag 4 stonden nog 2 fokkers op de agenda. Richard Price en Rex Vincent. We waren er al achter gekomen dat de afstanden in Wales relatief beperkt waren, maar de reistijd was vaak wel lang. Woensdagochtend hadden we om 10:00 uur afgesproken bij Trewyrlod farm van Richard Price. Richard zijn boerderij lag eigenlijk vlakbij het terrein van de Royal Welsh show. Daar waren we de dag ervoor natuurlijk al geweest. Dus deels bekend terrein, en de routeplanner deed de rest. Toen we er bijna waren en bij een splitsing kwamen, stond Richard ons al met zijn auto op te wachten. “Routeplanners sturen je hier altijd de verkeerde kant op, dus ik ben jullie maar even op komen halen” was zijn verklaring. Dat was tekenend voor de gastvrijheid van Richard en zijn vrouw. We hebben hier de dieren bekeken. Richard heeft in zijn kudde ook de schapen van Mike Eckley (Court Llacca) lopen. Wat een schitterende plaatjes. Zo’n grote kudde prachtige Clun Forest schapen in het wonderschone  landschap van Wales.

Bij Richard en zijn vrouw werden we getrakteerd op een uitgebreide Engelse lunch. Het was echt hartverwarmend om te zien hoe gastvrij deze mensen zijn en alle tijd voor je nemen.

Pixie

Toen stond er nog 1 fokker op de agenda. Rex Vincent van de Pixie farm. We hadden in de dagen ervoor lopen discussiëren of het de moeite waard zou zijn om nog naar Rex Vincent te rijden. Het was een trip van ongeveer 2 uur en eigenlijk was je dan al weer halverwege Londen. En die kant moesten we de volgende dag weer op, op weg naar huis. Uiteindelijk toch besloten om die trip te maken. We hadden immers Rex ook bereid gevonden om ons te ontvangen.

Rex was de enige van de vier fokkers die nog zwoegervrij was. Waarschijnlijk ook het laatste jaar voor hem omdat de kosten van certificeren niet opwegen tegen de opbrengsten. Rex werkt als beheerder op een landgoed waar ze 1000 (ja duizend!) Oxfordshire schapen houden.

Aan het eind van de middag arriveerden we bij Rex in Ducklington. In eerste instantie hebben we daar de oudere ooien en rammen bekeken. De jaarling ooien liepen samen met een aantal andere schapen in een ander veld van 12 hectare. Rex wist niet zeker of hij de schapen bij elkaar kon krijgen, maar hij wilde het wel proberen.

Wat ons toen werd voorgeschoteld was een staaltje schapendrijven in optima forma. In een veld van 12 ha met het gras zeker 70 cm hoog werd een koppel schapen met 1 hond en 1 man in een net opgebouwde “pen” bij elkaar gedreven. Echt prachtig en indrukwekkend om te zien.

De groep jaarling ooien bracht ons aan het twijfelen wat nu te doen. De schapen die we geselecteerd hadden bij Burrington stonden ons aan, maar hier zaten ook wel heel mooie dieren tussen. Uiteindelijk hebben we besloten om ook uit deze groep 4 ooien te selecteren en deze toe te voegen aan de 7 die we al hadden. In totaal gaan we dus 11 ooien importeren.

De 4 ooien die we bij Rex Vincent hebben geselecteerd staan inmiddels bij Andrew Smith in Burrington en worden daar gedekt door een Pen-Y-Wern ram.

Al met al kijken wij terug op een hele leuke trip. Het was super om rond te trekken in het gebied waar ons mooie ras zijn oorsprong kent. De mensen waren zeer gastvrij en de Royal Welsh show moet je, als je van schapen houdt, zeker een keer bezocht hebben.

Import UK 2014 dag 2

Op maandag stonden de eerste fokkersbezoeken op de agenda. Ik had met alle fokkers telefonisch afspraken gemaakt vwb de datum en de tijd.

Guifron

Als eerste stond Barry Francis (Guifron Farm) op het programma. Barry zijn boerderij ligt in de heuvels van Shropshire.

Barry Francis

Guifron Farm heeft jaren in de top van de Clun Forest fokkerij meegedraaid. Gerard Scholtes heeft jaren geleden contact gehad met de vader van Barry, Tom Francis. Op de Guifron Farm zagen we voor het eerst het magnifieke plaatje van een grote groep met Cluns op de heuvels van Wales. Daarvan krijg je emigratieplannen.  Als je dan echter de verhalen van Barry hoorde waarbij hij afgelopen winter over een afstand van een mijl of 3 meer dan een uur heeft gedaan met een ruige landrover, door bergen opgewaaide sneeuw zonder mobiel netwerk, dan is Nederland toch zo gek nog niet.in het plaatsje Newcastle Clun. Huizen in deze regio hebben geen huisnummer. Alleen een soort van postcode moet voldoende zijn om het adres te vinden. Vaak zijn er ongeveer 10 huizen die dezelfde postcode hebben. Als je er dan vanuit gaat dat Wales iets uitgestrekter is dan ons kleine kikkerlandje, dan kun je je voorstellen dat dat de reden was dat Bert en Lian, die op eigen gelegenheid reden, het adres niet konden vinden.Vrachtauto Francis

De kwaliteit van de dieren op de Guifron farm viel ons niet echt mee. Dus we besloten om hier geen dieren uit te zoeken.

 

Burrington

Na een lunch in het dorpje Clun was de volgende stop Burrington farm van Andrew Smith. Andrew woont samen met zijn moeder in het dorpje Burrington vlakbij Ludlow.

Andrew toonde ons eerst zijn Mules en een aantal oudere Clun ooien. Daarna konden we zijn Clun Forest rammen bewonderen.Lian en Bert waren inmiddels ook bij de groep aangesloten. Bij Andrew zagen we voor het eerst de zgn “Mules”. Dit zijn kruisingen van Clun Forest moederschapen met Blue Face Leicesters. Blueface leicesterDeze kruising wordt dan weer gebruikt als moederschaap om te kruisen met texelaar rammen. Deze driewegkruising levert dan uiteindelijk veel en goede slachtlammeren. Nadeel is wel dat deze “Mules” niet meer lijken op de Cluns en eerlijk gezegd oerlelijk zijn. Als je de Blue Face Leicester hebt gezien kan dat eigenlijk ook niet anders.

Zijn oude ram had hij vorig jaar gekocht op de Ludlow ramsale van Roy Reynolds voor de hoogste prijs van de sale. Hij heeft ons niet verteld wat de prijs was, maar dit jaar 2014  is de duurste ram verkocht voor 1200 pond. Dat is omgerekend zo’n 1600 Euro. Opvallend was dat de rammen in Engeland ook gewoon worden gecoupeerd.Rammen Andrew

Inmiddels waren we tot de conclusie gekomen dat het voor ons het beste zou zijn als we jaarling ooien (Shearling Ewes) zouden kunnen selecteren en die in Engeland laten dekken en dan drachtig naar Nederland halen. Dus we waren erg geïnteresseerd in de Shearling Ewes van Andrew. Die groep liep ongeveer een kilometer verder op. Andrew ging voorop met de bordercollie los achterop de Quad. 50-60 km per uur was geen enkel probleem voor de hond.

De groep jaarling ooien van Burrington maakte in tegenstelling tot de groep van Guifron, wel indruk op ons. Mooie sierlijke sterke dieren, waaruit we wel een selectie wilden maken. Dus de hele groep bij elkaar gedreven en dan selecteren.Andrew met hond op de quad

We hadden besloten dat we in totaal 7 dieren wilden importeren. Uit deze groep was dat mogelijk. De aanpak was dat we er 7 zouden selecteren en dat eventueel een deel zou afvallen als we bij andere fokkers nog wat beters konden selecteren. Nadat we de dieren hadden geselecteerd en de nummers hadden genoteerd hebben we met Andrew besproken hoe we een en ander geregeld konden krijgen. Natuurlijk werd daar ook even gediscussieerd over prijs en kosten, maar daar kwamen we in goed overleg snel uit. Puntje van aandacht was nog wel dat Burrington niet zwoegervrij is.

Nadat de deal min of meer rond was werden we uitgenodigd op de “tea” in de keuken bij moeder Smith. Een ouderwetse boerenkeuken, met een echte oud fornuis in het middelpunt, was de plek waar we werden verwend met thee, maar ook met allerlei cupcakes, vruchtencakes e.d. Moeder Smith had zich echt uitgesloofd voor ons en haalde allerlei artikelen over hun Clun Forest fokkerij uit de oude doos. Andrew zat er was bedeesd bij te kijken. Yvon Jaspers zou hier best een uitdaging hebben!

Dag 2 werd gezamenlijk afgesloten met een diner in een restaurant in Ludlow. Bert en Lian moesten daarna nog weer terug naar hun hotel op plm 45 minuten rijden van Ludlow. De rest kon terug naar het hotel in Ludlow.

Import UK 2014 aanleiding

Op de najaarsvergadering van  de Clun Forest vergadering in 2013 werd het idee geopperd om een reis naar de oorsprong van ons mooie ras te organiseren. Naast het bezoeken van de Royal Welsh Show was het plan om een aantal fokkers te gaan bezoeken en wellicht een aantal schapen te kopen.

Iedereen was enthousiast en er werd in die vergadering besloten dat een kleine commissie de organisatie op zou pakken.

Begin 2014 ben ik begonnen met de voorbereiding. In de voorjaarsvergadering 2014 werden de plannen gepresenteerd en moest natuurlijk duidelijk worden wie mee zou willen. Uiteindelijk resulteerde dat in een groep van 8 mensen. (Bert en Lian, Jan en Gonnie, Jan en Grietje en Ad en Herma).

De volgende stap was het leggen van de contacten in Engeland. Daarbij is volop gebruik gemaakt van Facebook om in contact te komen met Mike Eckley van Court Llacca. Mike is fokker van Clun Forest schapen en heeft een groot netwerk binnen Clun Forest fokkers in de UK. Via hem zijn we in contact gekomen met een 4 tal fokkers die we konden bezoeken. De familie Eckley fokt al meer dan 100 jaar Clun Forest schapen.

Op 20 juli vertrokken 2 auto’s met 6 Clun Forest liefhebbers naar Wales. Bert en Lian hadden er voor gekozen om te vliegen. De overtocht van Calais naar Folkestone hebben we met de trein door de kanaaltunnel gemaakt. Daarna was het nog ongeveer 4 uur rijden naar Ludlow. Dat is ook de plaats waar de jaarlijkse Clun Forest Sale wordt georganiseerd.

 

Quail’s Easdale Tarn Gin

In 2015 is Quail’s Easdale Tarn bij ons gekomen. We zaten toch in de dranknamen daarom hebben we deze pup Gin genoemd. Best wel een stap voor ons, want dit is ons eerste teefje en ja, we zijn van plan om met Gin te gaan fokken. En dat zou best wel eens een combinatie met Mac kunnen worden.

 

Treyhill Macallan Mac

In 2011 hebben we via via contact gekregen met een Flatcoat fokker in Engeland. We waren op zoek naar een flatcoat uit een werklijn. De fokker in Engeland had een nest liggen. Daar hebben we in oktober een pup gehaald. De pups waren allemaal vernoemd naar Whisky merken. Treyhill Macallan werd voor ons al heel snel Mac.

Stamboom Mac

Bluf

Herma had inmiddels haar hart verpand aan de jachthondentraining en heeft met Bluf veel mooie resultaten bereikt. Hoogtepunt meerdere MAP A diploma’s en een uitnodiging voor de Midwinterworkingtest.

In dit topveld van de 40 beste jachthonden van Nederland hebben Herma en Bluf het tot een zeer mooie 11 plek weten te brengen. Hiernaast de foto van het moment waarop de laatste proef met succes is afgerond en haar trainingsmaatje even op de hoogte wordt gesteld.Herma met Bluf op de midwinterworkingtest

 

Flatcoated retrievers

Onze eerste hond was een Golden Retriever (Kimba). Tijdens de gehoorzaamheidstraining die we met deze hond deden, kwam de Flatcoated Retriever bij ons op het pad. Wat een dynamische vrolijke honden en wat een will to please zonder dat het echt doetjes worden.

Onze eerste Flat was Silas. Met hem hebben we ook voor het eerst kennis gemaakt met de jachttraining. Daarna kwam Kayo. Een dijk van een jachthond die zowel op wedstrijd als in de jacht heel goed werk leverde. Kayo was de eerste hond waar Herma mee ging trainen met als resultaat een mooi A-diploma. Uit een nest van Kayo en Bo van Sylvia Kemperman hebben we Bluf gekregen, daarna kwamen Mac en Gin.